Σχετικά με το άρθρο: “Εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία είναι βασικοί πρωταγωνιστές και αντίπαλοι στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Κυρίως με την έννοια πως σε κάθε εκλογική αναμέτρησή τους τοποθετήθηκαν πάντα από τη λαϊκή ψήφο στις δύο πρώτες θέσεις. Η σύγκρισή τους ίσως δεν είναι δύσκολη με την έννοια πως είναι προφανή τα συγκριτικά έναντι του άλλου πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα του καθενός τους. Ειδικότερα…
Ο Τσίπρας -τον οποίο εξακολουθεί να βαρύνει και μάλλον θα συνεχίσει εις το διηνεκές να κηλιδώνει το ακραία λαϊκίστικο παρελθόν του- είναι μάλλον το μεγαλύτερο αυθεντικό πολιτικό ταλέντο που έβγαλε η Μεταπολίτευση. Η δε πολιτική ανεντιμότητά του, η «κωλοτούμπα», εμπεριέχει και πολιτικό μεγαλείο, αφού δεν μέθυσε από το «ωσαννά», το οποίο το καλοκαίρι του 2015 του απηύθυνε το 62% ενός λαού που είχε καταληφθεί από αυτοκτονικό σύνδρομο. Παράλληλα υπήρξε ο μόνος ίσως μετά τον ιδρυτή της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας που έλαμψε χωρίς να έχει κάποια οικογενειακή πολιτική κληρονομιά. Στη διακυβέρνησή του άφησε θετικό κοινωνικό αποτύπωμα (π.χ. τη νοσοκομειακή περίθαλψη των ανασφάλιστων), την ώρα που ο αντίπαλός του θεσμοθέτησε τερατωδώς μεγάλο αφορολόγητο στις γονικές παροχές των εχόντων. Τόλμησε παράλληλα αντιδημοφιλή πλην εθνικά χρήσιμη λύση στο ζήτημα του «ακατανόμαστου» βόρειου γείτονά μας και τις σχέσεις μας μαζί του, που καταβρόχθιζαν το διεθνοπολιτικό μας κεφάλαιο. Ενώ δεν επικαλείται αβάσιμα τα «καθαρά χέρια» του. Καταφανώς, δε, έχει μικρότερη εξάρτηση σε σχέση με τον ανταγωνιστή του και από τον πλούτο και από πανίσχυρα ολιγοπωλιακά συμφέροντα.
Σαφώς βέβαια ο πρώην πρωθυπουργός υπολείπεται του Μητσοτάκη -ο οποίος άλλωστε παιδιόθεν εκπαιδεύτηκε σε αυτό- σε κυβερνητική τεχνογνωσία. Ιδίως στην ευρύτερη εξωτερική πολιτική … Παράλληλα, τα γνωστικά του ελλείμματα είναι πολύ πιο κραυγαλέα. Τα, δε, λάθη του πιο γιγαντιαία. Όπως και ο ερασιτεχνισμός που επέδειξε ειδικά την πρώτη κυβερνητική περίοδό του.
Έχω επανειλημμένα «φωνάξει» πως πολύ χειρότερη από μια κακή κυβέρνηση είναι η ακυβερνησία, η κυβερνητική αστάθεια. Ειδικά σε καιρούς σαν τους σημερινούς. Και δυστυχώς εν προκειμένω οι δύο αστέρες της πολιτικής μας ζωής τροφοδότησαν τη μελλοντική ακυβερνησία. Ο Μητσοτάκης, εκτιμώντας ίσως πως θα έχει πάντα στο «τσεπάκι» του το 40%, περιόρισε το πλειοψηφικό μπόνους, δυσκολεύοντας τη δυνατότητα της ΝΔ να συνεχίσει να λειτουργεί στο μέλλον ως κυρίαρχο κόμμα. Ο δε προκάτοχός του στην πρωθυπουργία προτίμησε το αφελές έως αυτοκτονικό εγχείρημα της ολοσχερούς αναλογικής, αντί να διασφαλίσει στη χώρα έναν λειτουργικό πολιτικό διπολισμό εναλλασσόμενων κυβερνήσεων.
Εύχομαι αυτά τα θεσμικά ολισθήματα των δύο ηγετών, που υποδηλώνουν και ανικανότητα επιλογής κατάλληλων συνεργατών σε θεσμικά ζητήματα, να μην στοιχίσουν πολύ στη χώρα, καθιστώντας την ακυβέρνητο σκάφος μέσα σε νερά τρικυμισμένα…”
Ακούστε τη συνέντευξη ΕΔΩ